The King of Carrot Flowers

Blogovision 2011

1. PJ Harvey – Let England Shake

Μάθαμε ότι η ενοχή είναι αυτονόητη.

Μάθαμε ότι συλλογική είναι μόνο η ευθύνη. Άντε και η κατάθλιψη.

Μάθαμε να νανουρίζουμε τις αντιρρήσεις μας με τελεμάρκετινγκ.

Μάθαμε ότι οι υποχρεώσεις ταυτίζονται με τις υπερχρεώσεις.

Μάθαμε ότι ειλικρίνεια είναι αυτό που δηλώνουν οι υποψήφιες των καλλιστείων ως ελάττωμα.

Μάθαμε να επικοινωνούμε με αοριστίες και να λατρεύουμε τους αόριστους.

Είναι μάλλον καιρός να σταματήσουμε τα μαθήματα. Ή να αλλάξουμε δασκάλους.

Blogovision 2011

02. King Creosote and Jon Hopkins - Diamond Mine

Δεν έχω γερή μνήμη. Δύσκολα θυμάμαι στίχους, διαλόγους από ταινίες, αποσπάσματα από βιβλία. Εκτός από καμιά δεκαριά σκόρπια, αλλά κι αυτά όχι με ακρίβεια. Ένα από αυτά είναι και τούτο: «Οι κηδείες των νέων είναι ότι χειρότερο γιατί πρέπει να συλλυπηθείτε και τους γονείς. Μην πηγαίνετε σε κηδείες νέων. Μην τους κάνετε κηδείες. Μην τους αφήνετε να πεθαίνουν». Το έγραψε ο Κώστας Κοντοδήμος λίγους μήνες πριν τη δική του κηδεία και παρά τα δεκαπέντε-τόσα χρόνια από τότε που το διάβασα, δεν λέει να διαγραφεί απ’ το μυαλό μου.

Εκείνο το Σάββατο το σκεφτόμουν από νωρίς. Δεν ήθελα, αλλά το σκεφτόμουν. Στρίμωχνα άλλες σκέψεις, άσχετες για να το βουλιάξω. Δεν αρκούσαν, φαίνεται, γιατί επανερχόταν απτόητο στην επιφάνεια: «Μην πηγαίνετε σε κηδείες νέων». Μπήκα στο αυτοκίνητο. Ικέτευα για ησυχία αλλά η κυκλοθυμία της ημέρας ζητούσε μουσική. Το Diamond Mine έμενε από και καιρό ανέπαφο στο ντουλαπάκι κάτω από καμιά εικοσαριά άλλα CD. Το σήκωσα χωρίς σκέψη και το έβαλα αμέσως να παίζει. Όσο περνούσαν τα κομμάτια, το δυνάμωνα. «Μην τους κάνετε κηδείες». Έφτασα κι έκανα δυο-τρεις μάταιους κύκλους προσπερνώντας αδιάφορα άδειες θέσεις πάρκινγκ. Δεν είχε νόημα. Το έκλεισα και μπήκα.

Το ξανάκουσα στην επιστροφή. Ξανά και ξανά. «Μην τους αφήνετε να πεθαίνουν». Από τότε το ακούω μια στο τόσο. Μου φαίνεται ότι θυμάμαι και κάποιους στίχους.

Blogovision 2011

03. Girls: Father, Son, Holy Ghost

Το άλμπουμ των Girls είναι σαν την πρώτη εβδομάδα ενός νέου έρωτα. Για την ακρίβεια, το άλμπουμ των Girls είναι H πρώτη εβδομάδα ενός νέου έρωτα: πέφτεις με τα μούτρα, κοιτιέστε διαρκώς στα μάτια, δεν σε ενοχλούν οι τρίχες στο νιπτήρα, αφήνεις χαριστικά το γύρω γύρω της πίτσας, ξεχνάς τους πρώην, καρδιοχτυπάς αν δεν σηκώσει το κινητό στο δεύτερο χτύπημα, αγνοείς τις κάλτσες στο σαλόνι, γελάς φωναχτά, φωνάζεις γελαστά, φτιάχνεις πρωινό και ειδοποιείς στη δουλειά ότι αρρώστησες. Αλλά είσαι καλά κι είσαι πιο καλά από ποτέ. Δεν ασχολείσαι με ελαττώματα, αγνοείς τις ατέλειες κι όταν αυτές σταθούν μπροστά σου ακλόνητες, τις προσπερνάς επιδεικτικά. Ζεις κάτι από σαπουνόπερα, αλλά καθόλου δεν σε νοιάζει. Δεν είναι ανάγκη να αναρωτηθείς που πάει όλο αυτό. Ούτε αν πάει. Φτάνει που ζεις ένα χλιαρό πρωινό Δευτέρας σαν καυτό βράδυ Σαββάτου. Με πυρετό και ιδρώτα και όπως πρέπει. Η Πέμπτη μοιάζει μακρινή.

Αλλά δεν θες να ρωτήσεις τίποτα. Παρά μόνο How can I say I love you, now that you’ve said I love you? Και κάπως έτσι οι ροκ έρωτες κι οι ποπ δίσκοι μένουν στην ιστορία.

Απ του νάου

20. The Joy Formidable - The Big Roar

19. Skinny Puppy – HanDover

18. The Beets - Let the Poison Out

17. Tom Waits - Bad as Me

16. Diego Garcia – Laura

15. Thurston Moore - Demolished Thoughts

14. The Twilight Singers - Dynamite Steps

13. The Boy – Ηλιοθεραπεία

12. Sun Araw – Ancient Romans

11. mr. Gnome - Madness in Miniature

10. Iceage – New Brigade

09. Tim Hecker – Ravendeath, 1972

08. The Antlers – Burst Apart

07. Sandro Perri - Impossible Spaces

06. St. Vincent - Strange Mercy

05. Bon Iver - Bon Iver

04. Sex Church - Growing Over

03. Girls: Father, Son, Holy Ghost

Blogovision 2011

04. Sex Church - Growing Over

Αν ακούσεις το Growing Over στα 16 σου, ζητάς χαρτζιλίκι για να πάρεις κιθάρα και να φτιάξεις συγκρότημα.

Αν ακούσεις το Growing Over στα 26 σου, ζητάς ένα τσιγάρο και παλεύεις να φτάσεις όσο πιο κοντά μπορείς στη σκηνή.

Αν ακούσεις το Growing Over στα 36 σου, ζητάς άλλη μια μπύρα και προσπαθείς να θυμηθείς εκείνο το τραγούδι των Mary Chain που κάποτε ήξερες απ’ έξω κι ανακατωτά.

Αν ακούσεις το Growing Over στα 46 σου, ζητάς μια μεζούρα ουίσκυ και προσπαθείς να θυμηθείς εκείνο το τραγούδι των Dead Moon που κάποτε ήξερες απ’ έξω κι ανακατωτά.

Αν ακούσεις το Growing Over στα 56 σου, ζητάς κατανόηση. Ή εξηγήσεις.

Απ του νάου 

20. The Joy Formidable - The Big Roar

19. Skinny Puppy – HanDover

18. The Beets - Let the Poison Out

17. Tom Waits - Bad as Me

16. Diego Garcia – Laura

15. Thurston Moore - Demolished Thoughts

14. The Twilight Singers - Dynamite Steps

13. The Boy – Ηλιοθεραπεία

12. Sun Araw – Ancient Romans

11. mr. Gnome - Madness in Miniature

10. Iceage – New Brigade

09. Tim Hecker – Ravendeath, 1972

08. The Antlers – Burst Apart

07. Sandro Perri - Impossible Spaces

06. St. Vincent - Strange Mercy

05. Bon Iver - Bon Iver

04. Sex Church - Growing Over

Blogovision 2011

05. Bon Iver - Bon Iver

Τι κι αν βλέπεις τα Απαλλάχια όρη, ενώ μπροστά σου έχεις τα Τουρκοβούνια; Τι κι αν νιώθεις το απειλητικό ψύχος, ενώ μέσα Δεκέμβρη πιάνει 20 βαθμούς; Τι κι αν ακούς το ορμητικό Σνέικ Ρίβερ, ενώ είσαι κολλημένος στην κίνηση στο ποτάμι; Τι κι αν μπαίνεις σε ένα σκοτεινό μπαρ στη Λισσαβώνα του Οχάιο για να πιεις ένα μπέρμπον, ενώ περιμένεις στην ουρά των Έβερεστ στην Ομόνοια για φραπέ και σπανακόπιτα;

Ποτέ μην αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια καλή ιστορία, έλεγε ένας παλιός δάσκαλος της δημοσιογραφίας. Πόσο δίκιο είχε.

Blogovision 2011

06. St. Vincent - Strange Mercy

Ήταν ένα από τα πρωινά που δεν βρέχει όσο πρέπει και ρίχνει ο άλλος με το λάστιχο για να βγει η σκηνή πειστική. Get along. Από τα απογεύματα που τα πεσμένα φύλλα δεν είναι όσο κίτρινα νόμιζες και ο γραφίστας ανοίγει το Photoshop. Get along. Από τα βράδια που η υγρασία δεν αφήνει τα σπίρτα να ανάψουν. Get along. Και από τις νύχτες που το κουμπί της αυτόματης εκτόξευσης δεν δουλεύει. Turn off the TV, wait in bed.

Τα αδύναμα ηχεία του PC μεταμορφώνονται σε σωσίβια που σε κρατάνε στην επιφάνεια. Τι να ’ναι αυτό που παίζουν; Δεν έχει σημασία. Το media player στο repeat. Best find a surgeon. Come cut me open.

Και ξημερώνει. Είναι από τα πρωινά που βρέχει όσο πρέπει. Από τα απογεύματα που τα πεσμένα φύλλα είναι όσο κίτρινα νόμιζες. Από τα βράδια που τα σπίρτα ανάβουν. Και από τις νύχτες που δεν χρειάζεσαι πια το κουμπί της αυτόματης εκτόξευσης. Ή έτσι νομίζεις. Κι αυτό είναι μια καλή αρχή.

Απ του νάου

20. The Joy Formidable - The Big Roar

19. Skinny Puppy – HanDover

18. The Beets - Let the Poison Out

17. Tom Waits - Bad as Me

16. Diego Garcia – Laura

15. Thurston Moore - Demolished Thoughts

14. The Twilight Singers - Dynamite Steps

13. The Boy – Ηλιοθεραπεία

12. Sun Araw – Ancient Romans

11. mr. Gnome - Madness in Miniature

10. Iceage – New Brigade

09. Tim Hecker – Ravendeath, 1972

08. The Antlers – Burst Apart

07. Sandro Perri - Impossible Spaces

06. St. Vincent - Strange Mercy

Blogovision 2011

07. Sandro Perri - Impossible Spaces

Κάθε Σεπτέμβρη μαζί με τις διακοπές τελειώνει και το όνειρο της ανέφελης κι ανέμελης καλοκαιρινής ζωής. Ξέρεις, η ιδέα να μείνεις για πάντα στο νησί και να γυρνάς μέρα-νύχτα με το ξεχειλωμένο μαγιό και την διχαλωτή σαγιονάρα. Για να ζήσεις θα πουλάς καλαμπόκια στην παραλία. Με φουφού και απ’ όλα. Θα γρατζουνάς και μια παλιά κιθάρα τραγουδώντας Σιδηρόπουλο και στο τσακίρ κανά Αλκίνοο Ιωαννίδη. 

Αν ο Σάντρο Περί ζούσε στην Ελλάδα δεν θα ήταν από αυτούς που ΤΟ ονειρεύονται μέχρι να μπει το Χάι Σπηντ στο λιμάνι, αλλά από εκείνους που θα ΤΟ πραγματοποιούσαν χωρίς πολλές κουβέντες. 

Ευτυχώς (;) για κείνον μένει στο κρύο Τορόντο κι έτσι τα όνειρα για το νησί, τη σαγιονάρα και τη φουφού πάνε περίπατο. Μόνο η παλιά κιθάρα έμεινε, αλλά τη θέση του Αλκίνοου πήραν οι Fleetwood Mac και ο Nιλ Γιάνγκ. Και δεν την γρατζουνάει, την κυριεύει. Σιγά σιγά μπαίνει στο κόλπο ο Ντίζι, το ρυθμοκούτι, ο Αρθουρ Λάιμαν, το πιάνο, ο Τζον Κέιτζ, το μπάσο, ο Τζορτζ Κλίντον, το φλάουτο, τα σύνθια και ο Ζάππα. Στο τέλος ο Σάντρο φεύγει ντροπαλός, αφού κάνει μια βαθιά υπόκλιση στον Μπάουι. Όνειρο θερινής νυκτός; Ίσως. Αλλά κάπου στο βάθος η φουφού σιγοκαίει. Μπορεί και μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.

Blogovision 2011

08. The Antlers – Burst Apart

10 ασταθή βήματα, φουλ στα εσωστρεφή μουσικά κλισέ. 10 κλειστοφοβικές επικλήσεις στους ροκ δαίμονες που χαμογελούν μηχανικά. 10 πολαρόιντ που ξεθωριάζουν μελαγχολικά σε ένα κομοδίνο. 10 πρόχειρες  θυσίες στους άφαντους θεούς της ποπ αιωνιότητας. Κι όμως η διακεκομμένη γραμμή που συνδέει τον Ύπνο με το δίδυμο αδερφό του, τον Θάνατο μοιάζει να συμπληρώνεται ανεξήγητα γρήγορα. Κάπου θα ‘χει βάλει το χέρι της η μυθολογική τους μάνα, η Νύχτα. Ειδικά αν κοιμηθείς μέχρι να μετρήσω ως το δέκα.

Απ του νάου

20. The Joy Formidable - The Big Roar

19. Skinny Puppy – HanDover

18. The Beets - Let the Poison Out

17. Tom Waits - Bad as Me

16. Diego Garcia – Laura

15. Thurston Moore - Demolished Thoughts

14. The Twilight Singers - Dynamite Steps

13. The Boy – Ηλιοθεραπεία

12. Sun Araw – Ancient Romans

11. mr. Gnome - Madness in Miniature

10. Iceage – New Brigade

09. Tim Hecker – Ravendeath, 1972

08. The Antlers – Burst Apart